ذوالنون مصرى مى گويد : " وارد روستايى شدم ديدم بر ديوار يكى از ساختمان هاى آن ، مكتوب است . انابن منى ، والمشعرين وزمزم * ومكة والبيت العتيق المعظم وجدى النبى المصطفى وأبى * الذى ولايته فرض ، على كل مسلم وامى البتول المستضاء بنورها * اذا ما عدوناها عديلة مريم وسبطا رسول الله عمى ووالدى * و اولاده الأطهار تسعة أنجم - . . . " من فرزند منى و مشعر وزمزم و فرزند مكه وبيت الله الحرام هستم ، نياى بزرگم مصطفى ( صلى الله عليه وآله ) وپدرم كسى است كه ولايت او بر همگان واجب و لازم شمرده شده است . مادرم بتول ( س ) است كه دنيا با نور درخشان وجود او روشن و در رديف مريم عذرا قرار دارد . حسن وحسين دو عمو وپدرانم هستند كه فرزندان نه گانه ى آنان ستارگان درخشان ولايت وعصمت مى باشند . " تنگى وفشار ظلم وخفقان مرا واداشت كه از فضاى وسيع جهان به اين خانه تنگ پناه آوردم ودرد دلم را براى ديوارهاى آن نوشتم ، تو اى خواننده شعر بدان ! مسلمان نيست كسى كه مردم از دست او در امان نباشند . ذوالنون در پى اين اشعار نغز مى نويسد : " من پس از خواندن اشعار پى بردم كه او يك فرد علوى است كه از ظلم وجور هارون ، فرار كرده است و به اين آبادى پناهنده شده است ودرد دل وخواسته خود را به ديوارها ثبت و نقش نموده است . ( 1 ) تقيه وكتمان عقيده شيعه در فراز ونشيب تمام اعصار وروزگاران در برابر ظلم وخفقان ، ايستادگى ومقاومت نشان داده ودراه دفاع از آرمان مكتبى ، و در حفظ و نگهدارى سرمايه هاى راستين خود ، يعنى شرف و قرآن ، جهاد وكوششى خستگى ناپذيرى نشان داده است هر چند اين

--> 1 . مقاتل الطالبيين ، ص 411 .